Informatie over Sillebotten in Värmland aan Östra Silen meer

Informatie over Sillebotten

Het dorpje Sillebotten in Värmland is gelegen aan het noordelijke deel van het meer Östra Silen, een van de grote  meren aan het Dalslands Kanaal. Het ligt op 22 km van Årjäng en op ca 8 minuten van de snelweg E-18 en heeft een eigen zandstrand, haventje en trailerhelling.

Het meer Östra Silen bij Sillebotten ligt in de twee provincies Värmland en Dalsland en wordt door velen beschouwd als het mooiste meer in het merenstelsel van het Dalslandkanaal. Het heeft tal van spannende baaien, eilandjes en doorvaarten naar andere natuurdelen.

Vakantiehuis huren in Sillebotten >>

Je kunt vanuit Sillebotten bij Årjäng het meer Östra Silen op varen of vanaf Dalslandkanaal meren stelsel. In Sillebotten kun je een boot te water laten of bij de gasthaven en trailerhelling. In het Östra Silen meer kun je vissen op forel, zalm, witvis, snoek, baars en diverse soorten witvis. Het meer heeft een gevarieerde archipel met veel eilanden, kristalhelder water en een sterke wildernissfeer. Voor het hele meer Östra Silen geldt een visvergunning, naast de trailer helling is ook een havensteiger om aan te leggen. In de zomermaanden is er bij het strand een kiosk. Tijdens het nuttigen van ijs of fris op het terras kun je genieten van fraai uitzicht over het strand en het meer Ostra Silen.   

Het natuur- en cultuurpad van Sillebotten begint en eindigt bij Sillebotten's Gästbrygga en omvat in totaal 6,5 km wandelpad tussen Sillebotten en de oude hoeve Fjällane. Je kunt het pad combineren met een aantal andere paden en boswegen in de prachtige omgeving in de nabijheid van het prachtige meer Östra Silen.

Het gebied rond Sillebotten heeft zowel een prachtige als gevarieerde natuur. Bossen, meren, heuvels, rotsen en uitkijkpunten geven de bezoeker een natuurbelevenis die zeker een bezoek waard is. Maar het gaat niet alleen om het prachtige landschap. Het pad loopt ook langs plekken die een beeld geven van de geschiedenis van het gebied. Een geschiedenis die gaat vanaf de oudheid, pelgrimstochten tot nu.

Wandelen bij Sillebotten >>

De historie van Sillebotten en omgeving:
Sillebotten bij Årjäng wordt voor het eerst in openbare registers vermeld in 1554 maar gaat terug tot de 13e eeuw, maar in de omgeving zijn ook sporen in de omgeving gevonden van de vroege middeleeuwen. Sillerud was een pelgrimsroute, die in verschillende plaatsnamen terug te vinden is. De pastoor van Svanskog, CA Högmer, heeft deze periode in het westen van Värmland in zijn boeken beschreven. Hij beschrijft hoe de belangrijkste pelgrimsroute naar Trondheim en Nidaros liep van Ämmeskog via Fjällane en Tranhem en verder via Sillerud en Korsbyn naar Noorwegen. Vervolgens passeerden ze Sillebotten.

Er zijn ook natuurnamen in het gebied die een verhaal vertellen over oude kerkwegen. Tussen Sillebotten en Fjällane passeert u “Brurekleva” en “Offerrösera” en tussen Fjällane en Ämmeskog is er “Kyrkemossen”. Het zijn allemaal typische plekken langs oude wegen waarlangs mensen naar de kerk liepen. Wegen en kerken die allang verdwenen zijn, maar waarvan de namen nog steeds bestaan.

Ook in Sillebotten zijn sporen van een nog vroegere geschiedenis te vinden. Het gebied rond Östra Silen is rijk aan oude overblijfselen. Bij Ostekasen zijn verschillende werktuigen uit de steentijd gevonden en bij Korpeberg zijn twee kisten uit de steentijd bekend. Eén daarvan werd in de jaren vijftig opgegraven en bevatte de waardevolste vondsten die ooit in een rotskist in Värmland zijn gedaan.

Met de pelgrimstochten kwam ook de pest. Dit deel van het huidige Dalsland en Värmland werd bijzonder hard getroffen en grote delen van de bevolking stierven aan de ziekte. Twee plaatsnamen, Rök en Ödebyn in Svanskog, herinneren aan deze tijd. Maar het was niet alleen de pest die de mensen hier teisterde. Ook de jaren van mislukte oogsten en honger speelden een rol evenals de oorlogen tussen de Zweedse en Deense koningen. De Deense koning spoorde de Noren, die toen deel uitmaakten van Denemarken, aan om het westelijke deel van Zweden aan te vallen om zo een deel van de Zweedse strijdkrachten aan de grens met Noorwegen vast te zetten.  De noren gebruikten de meren bij Årjäng voor hun aanvallen. In de winter kwamen ze over het ijs, staken dorpen in brand en namen waardevolle spullen mee. In 1645 was het de beurt aan Sillebotten om aangevallen en platgebrand te worden. Hulp van de Zweedse koning en zijn leger kwam zelden en hun enige verdediging was het opzetten van schuilplaatsen, het alarmeren van een aanval en het vervolgens vluchten in het bos met alles wat van waarde was. De berg Vårdkasberget op Egenäs ontleent zijn naam aan deze tijd.

Betere tijden:
Gelukkig kwamen er betere tijden. In de 18e eeuw groeide de bevolking fors dankzij de immigratie uit Finland en ook van Roma. De laatsten veranderden snel hun naam in Zweedse namen om vervolging te voorkomen. De Finnen kapten bossen en brandden deze plat om nieuwe landbouwgrond te creëren, vaak in hooglandgebied. Er zijn nog steeds verschillende plaatsnamen uit deze tijd bewaard gebleven. Finnbråtsberget en Finnebråten bij Årjäng zijn daar goede voorbeelden van.

In de 19e eeuw kwam er stoombootverkeer ook naar het Östra Silen. In de Göteborgsposten van 14 juni 1870 kon je lezen hoe je met het stoomschip Werner Eriksson tussen Sillebotten en Göteborg kon reizen. Dit was een van de eerste stoombootlijnen die tot in de jaren dertig op de meren actief was. Stoomschepen brachten grote veranderingen teweeg op het platteland, omdat goederen nu op een heel andere manier konden worden vervoerd dan voorheen. De stoomboten boden ook een nieuwe mogelijkheid om de wereld rond te reizen, ook als emigranten naar het grote land in het westen. Waarschijnlijk begonnen veel emigrantenreizen in Sillebotten aan het Östra Silen. Op de plaats waar nu de gastenpier ligt, lag vroeger de stoombootpier. Het havenkantoor was gevestigd op de plaats waar nu het clubhuis van de dorpsvereniging is gevestigd.

Spoorlijn:
De industialisatie kwam op gang in de 19e eeuw en de groeiende papier- en pulpindustrie langs de meren had behoefte aan grondstoffen. Dat was de achtergrond van de eerste spoorlijn in West-Värmland. Er liep een spoorlijn, de "wildernis-express", van Grinsbyn naar Sillebotten. De spoorlijn vervoerde hout van de Stora Bör naar het  Östra Silen voor verder transport naar de papier- en papierfabrieken. De oude spoorlijn is bewaard gebleven en wordt gebruikt voor delen van de wandelroute bij Sillebotten. In de 20e eeuw kreeg het stoombootverkeer op de meren concurrentie van een nieuwe spoorlijn tussen Åmål en Årjäng. In de jaren dertig moesten de stoomboten uiteindelijk stoppen met varen.

Stoomboot transport:
Met de stoomschepen Idun en Werner Ericson (1870) was het mogelijk om per stoomschip van Sillebotten naar Göteborg te reizen. Waarschijnlijk was dit voor velen ook het begin van de vele emigratiereizen. In Göteborg lagen Atlantische stoomschepen te wachten voor de overtocht naar de Verenigde Staten.

Voordat de spoorwegen naar Nordmarken kwamen, was het scheepvaartverkeer op de meren in het Dalslandkanaal een belangrijk transportmiddel. Sillebotten vormde een centraal verkeersknooppunt omdat het dorp een eindpunt was. Waar nu de gastenpier ligt, vertrokken de boten. Het stoomschip Idun werd toen gebruikt voor de scheepvaart op de Ostra Silen meer. Op de plaats waar nu het rode pand van de Dorpsvereniging is gevestigd, was vroeger het pand van het kanaalbedrijf in Sillebotten gevestigd. Het bootverkeer bleef doorgaan tot het einde van de jaren twintig, toen de treinen en auto's de stoomboten vervingen en de haven activiteiten in Sillebotten stil viel.

bron: Sillebottens byalag /Arkivet Karlstad